Dag 35: De eerste lesdag van onze laatste lesweek februari 26, 2008

Na een nacht waarin ik niet veel geslapen heb, dankzij de vele muggen, maar ook door het vele stof in de kamer, sta ik om 8u op om een douche te nemen. Wanneer ik de kraan van de douche opendraai komt er geen water uit. Geen douche dus deze ochtend. Ik beslis dan maar om mij te wassen aan de kraan, maar wanneer ik de kraan opendraai, komt ook daar geen water uit! Gelukkig is het maar twee dagen meer vooraleer we naar Kigali verhuizen en het daar toch wat beter zullen hebben.

Op school hebben we meer geluk, het is al meer dan een week geleden dat we een elektriciteitsstoring gehad hebben en ook vandaag hebben we hier geen last van. Wanneer we onze ‘administratie’ aan het bekijken zijn, komt de directeur binnen en zegt ons dat er vanavond een verrassing op ons wacht en dat we zeker niet naar huis mogen gaan. Rarara…

De lessen vullen we in met het meedelen van de resultaten informatica, herhalingslessen powerpoint en één klas krijgt nog een les internet en e-mail. Waarom ze dit nog allemaal willen zien weten we niet, want de 1/2 van de klas zit tijdens de lessen toch al op internet! Nuja, we hebben het slim gespeeld. De leerkracht toont vooraan hoe je informatie kunt zoeken, een e-mailadres kunt aanmaken… en zo kunnen de leerlingen niet bezig zijn met andere zaken.

Na de lessen sluiten we de deur van het informaticalokaal en trekken we naar de leraarskamer waar iedereen zegt dat we zeker niet naar huis mogen gaan!!! We moeten geduldig in de lerarenkamer blijven zitten. Met anderhalf uur vertraging, het feestje zou om 17u beginnen, kruipen Robin en ik in de achterbak van een pick-up en rijden we naar Gitarama City om er te genieten van onze ‘fantaparty’. Ik vraag me af hoe ze aan de naam komen, want op heel de avond hebben wij geen enkele fanta gezien ;). Het is alleszins een leuke afsluiter van de dag, maar ook van onze stageperiode hier in Rwanda.

Dag 34: Rwamagana - Kigali - Gitarama februari 25, 2008

09u30. Driiiiiing - Driiiiiing, Robin belt me wakker. Gisterenavond hadden we afgesproken om rond 9u samen het ontbijt te nemen. Natuurlijk was ik vergeten mijn wekker te zetten en kom ik met een half uur vertraging aan in het restaurant, waar een koude omelet (die worden hier sowieso al koud geserveerd) en een warme koffie op mij staan te wachten.

Vandaag staat er niet zoveel op het programma, dus laten we Apolinair, onze chauffeur dit weekend, een voormiddagje vrij om naar de karateles te gaan met een aantal vrienden. Wij, de twee meisjes en de vier mannen, maken een leuke wandeling doorheen de ‘buitenwijken’ van Rwamagana. Sommigen onder ons trekken er een aantal foto’s bij wat straatkinderen en hopen zo om hun Afrikaans imago wat op te krikken.

Na de middag stappen we terug met z’n allen de jeep in en vertrekken richting Kigali om er Rudy Briers en Arnout achter te laten. Ook de meisjes beslissen om ons te verlaten en nemen liever de bus om het risico niet te lopen om in Gitarama geen busje meer te vinden richting Butare. Dit is natuurlijk wel het risico hier in Afrika, op een zondag vind je hier na vijf uur geen busjes meer. Het liedje: “Busje komt zo” is hier alleszins niet van toepassing…

Wanneer Robin en ik terug aankomen in Centre Saint André verhuizen we naar onze nieuwe kamer. Gelukkig is het maar drie keer slapen meer vooraleer we terug naar Kigali afreizen. Het einde is voor iedereen in zicht en dat begint toch op ons door te wegen. We verlangen allemaal naar volgende zondag om terug thuis te zijn.

Dag 33: Akagera National Park februari 25, 2008

05u00. Zowel Robins als mijn wekker gaan gelijktijdig af, dit wil dus wel degelijk zeggen dat het 5 uur is en het tijd is om op te staan. Na het bezoek aan de badkamer nemen we plaats aan tafel waar de koffie en het (beschimmelde) brood reeds klaar staat. Na een korte maaltijd, wat wil je met alleen beschimmeld brood, nemen we allemaal plaats in de jeep van Apolinair en pikken we nog vlug dhr. Briers op vooraleer we naar het Akagera National Park rijden.

Na twee uur rijden komen we aan in het Akagera National Park. Met een stralende zon en een temperatuur van zo’n 25° (8u ’s morgens) kan onze dag al niet meer stuk. Na allerlei formaliteiten ingevuld te hebben, neemt onze gids plaats in de auto en zijn we klaar om aan ons avontuur doorheen het 2500km² park te beginnen.

We hoeven niet zo heel lang te wachten vooraleer we het eerste dier zien. Na 100meter zien we in de verte al een zebra, die mooi in de lens kijkt om foto’s te nemen. De andere dieren laten wat op zich wachten, maar wij hebben geduld genoeg. En ja hoor, na een kwartier rijden zien we voor ons een dier die met kop en staart boven alles uit steekt, uiteraard een giraf. Het is ongeloofelijk hoe mooi die dieren zijn. De chauffeur laat ons allemaal uitstappen waardoor we prachtige foto’s hebben van en bij de giraffen. Soms denken we dat ze poseren om op de foto te staan, maar blijkbaar is het om te kijken wat wij van plan zijn om te doen. Maar het is echt ADEMBENEMEND hoe dicht je kunt komen bij zo’n dier. Op een bepaald moment staan wij op zo’n 15m afstand van de dieren, dichter kunnen (en mogen) we niet komen. Na het bezoeken van de impala’s (een hertensoort) en de buffels, komen we terug aan de receptie waar we water halen voor de auto. Ook de auto weet van de warmte. Ondertussen is de temperatuur buiten gestegen tot zo’n 30°C en het is nog maar 10u ’s morgens…

Nadat ook de auto zijn dorst gelest heeft, trekken we de wijde wereld van de ‘gevaarlijke’ dieren in. Op een tocht van zo’n 5u komen we wat nijlpaarden tegen (die liever in het water blijven zitten dan goeiendag te komen zeggen), ook een hele troep zebra’s (die telkens mooi in de lens kijken, waardoor we fantastische foto’s hebben) staan graag even stil om door ons bewonderd te worden. Daarnaast komen we ook nog een aantal hertensoorten tegen: impala’s en tobi’s. Ook rijden we door een aantal gebieden waar apen langs de kant ons toekijken, waar ook slangen zitten (mamba’s en cobra’s) en waar we grote troepen antilopen tegen komen. Robin maakt het grapje: “Ik ben ook antilopen”.

Na zeven uur hebben we het park van Zuid naar Noord doorkruist en is het voor ons stilletjes aan tijd dat we even uit de auto zijn, want onze benen en knieën beginnen wat pijn te doen. Gelukkig heeft Arnout, een Nederlander die Jozefien leren kennen heeft in Butare, het fantastische idee om even te stoppen om iets te drinken in een bar. Na een verkwikkende Müdzigg is het opnieuw tijd om de auto in te stappen en richting hotel te rijden, waar we nu (na het weekend dus) waarschijnlijk nooit meer binnen mogen. Die lastige blanken toch…

Dag 32: Het bezoek van een belgische leerkracht februari 25, 2008

De ochtend verloopt wat stressy. Vorige week hebben de mensen van Centre St. André ons vertelt dat we vandaag terug naar een tweepersoonskamer kunnen verhuizen. (Nu kan ik Robin opnieuw lastigvallen met mijn kattegejank). Als we in de receptie aankomen blijkt dat onze kamer dubbelgeboekt is. Wij moeten nu maar wachten tot zondag om te verhuizen, omdat de mensen van Centre St. André niet gezien hebben dat de kamer al geboekt was…

Als we op school toekomen wordt alles piekfijn in orde gemaakt voor het bezoek van Rudy Briers. Het is al van gisteren dat de mensen hier bezig zijn en steeds vragen wanneer onze leerkracht hier toekomt. Wij zeggen dan steeds dat hij morgen (vrijdag dus) om 10u30 toekomt op de school. En ja hoor, om 10u30 rijdt Sigurd, met naast hem dhr. Briers, het binnenplein van de school op. Samen met een aantal leerkrachten staat de directeur klaar om beide ‘blanken’ te verwelkomen in de school. Na een kort gesprek met de directeur, wonen de beide heren een les bij van ons. En zoals verwacht staan de leerlingen met grote ogen te staren wanneer ze zien dat er nog twee muzungu’s in de klas zitten.

Na de les worden we door Sigurd uitgenodigd om samen iets te eten in Gitarama. Gelukkig is de directeur mee en geeft het niets dat we een half uur te laat terug op school aankomen. De leerlingen die normaal dit uur les hebben staan al ongeduldig aan de deur te wachten (in België zou je dit NOOOOOIT tegenkomen, daar is het groot feest wanneer een leerkracht niet afkomt). De test die normaal vandaag gepland stond, wordt verschoven naar maandag, zo hebben de leerlingen wat meer tijd om de test te maken.

Na de resterende lesuren trekken we terug naar Centre St. André waar we onze rugzak maken en afspreken met Francis, de leerkracht Engels, om de auto op te halen om morgen naar Akagera te rijden. Met een uurtje vertraging, we wachten nog op de meisjes om naar Kigali te kunnen vertrekken, start Apolinair (neenee, niet Apolinaris) de auto en voert hij ons naar Kigali om daar de nacht door te brengen. Na het zoeken van een slaapplaats en contact op te nemen met dhr. Briers om af te spreken om te gaan eten, voert Apolinair ons naar ’Chez Robert’, (twee straten verder van waar wij slapen, nutteloos benzineverbruik dus…) waar we voor €7,00 kunnen aanschuiven aan een buffet met 20 schotels, de ene schotel wordt al beter geaccepteerd door de darmen dan de andere. ’s Nachts heb ik echt het gevoel dat mijn darmen plots een luchtballon geworden zijn… Gelukkig is de nacht niet zo heel lang (om 5u staat de wekker) en kan ik toch nog genieten van drie uurtjes rustig slapen…

Dag 31: De vierde dag van onze derde lesweek februari 21, 2008

6u30. De wekker gaat opnieuw af, maar net als gisteren heb ik niet veel zin om op te staan. Jammer genoeg kan ik niet anders, we hebben een afspraak met de directeur om de ochtendviering bij te wonen. Na ons vast ochtendritueel sluiten we de deur achter ons toe en stappen we richting school.

Wanneer we op school aankomen zijn we nog veel te vroeg om de viering bij te wonen. We stappen nog even het informaticalokaal binnen om te controleren of er wel degelijk elektriciteit is. Vandaag hebben we deze meer dan ooit nodig, vier groepen hebben namelijk hun test vandaag… En ja hoor, ook vandaag zijn we een gelukkig man: we hebben elektriciteit! Ondertussen weten we ook hoe het komt dat we zo vaak stroompanne’s hebben. Blijkbaar gaat er tussen het ‘hoofdgebouw’ en de informaticaklas veel te veel elektriciteit verloren door een defect in de leiding…

Precies om 07u45 gaat de ‘schoolbel’ en verzamelen de leerlingen op het binnenplein om er de ochtendviering van start te laten gaan. Net als bij ons verloopt een viering volgens een bepaald ritueel:

1 Zingen van de nationale hymne.
2 Bidden van het ‘Onze Vader’ en ‘Wees Gegroet Maria’.
3 Leerling brengt een verhaal uit de Bijbel.
4 Leerling geeft uitleg bij het verhaal.
5 Afsluitend gebed.

Na de ochtendviering komt onze directeur in een net kostuum toe, hij heeft dit waarschijnlijk speciaal aangedaan voor Dhr. Briers. Wanneer we de directeur vertellen dat dhr. Briers pas morgen komt, is hij wat op zijn tenen getrapt… Nuja, nu kan hij 2 keer zijn piekfijn kostuum showen.

De lesdag wordt door ons ingevuld met het geven van testen, het bewaken en het verbeteren van de testen. Na het verbeteren van de tests vragen wij ons echt af wat we de jongeren geleerd hebben. Tijdens de lessen bezitten ze de nodige kennis, maar waarschijnlijk door de ‘testsituatie’ vergeten ze heel wat zaken.

Na de schooluren nodigen we de leerkrachten uit om een les internet en e-mail te volgen. Gelukkig zijn de leerkrachten nog steeds de beste leerlingen. Ze letten op, ze stellen geen 100x dezelfde vragen,… Maar als het puntje bij paaltje komt geef ik nog het liefst les aan de jonge gasten hier. Ze stellen misschien 100x dezelfde vragen en halen soms wel wat streken uit, maar je ziet dat ze genieten wanneer ze met heel veel trots hun Worddocument of hun Powerpointpresentatie kunnen tonen.

Dag 30: De derde lesdag van onze derde lesweek februari 20, 2008

Omstreeks 7u gaat m’n wekker af. Gelukkig ligt hij niet zo heel ver weg en kan ik hem vanuit mijn bed afleggen om nog wat te slapen, maar van veel slapen komt er niet veel meer in huis, want in Centre Saint-André is iedereen al druk aan het werken. Ik neem dus maar mijn douchegerief en neem een uitgebreide douche.

Omdat we reeds om 8u55 les hebben vertrekken we rond 8u naar school. Eenmaal toegekomen op school merken we dat er opnieuw geen elektriciteit meer is, maar vandaag gaat het blijkbaar om een algemeen defect. Niet veel later schieten alle computers aan en kunnen we onze lessen powerpoint aanvangen.

Tussen de twee lessen door kijken we nog even om een auto vast te leggen voor dit weekend. Gelukkig is er een leerkracht op school die ons graag wil helpen met het zoeken naar een auto. Een vriend van hem verhuurt auto’s en voor zo’n 200.000 FRW (250€) wil hij dit weekend graag onze chauffeur zijn en ons vergezellen naar het Akagera National Park. We twijfelen dan ook geen seconde meer en reserveren de auto voor dit weekend.

Na de lessen komen er nog zo’n 8 studenten van 6B om hun test van Word opnieuw te maken. Dinsdag hadden we problemen om hun toetsen te openen, waardoor ze vandaag een herkansing krijgen. Robin en ik verwachten dat de punten nu wat hoger zullen liggen dan de vorige keer, maar het blijft bij hopen. Opnieuw is slechts de kleine helft geslaagd voor de test. Nuja, we merken dat ze niet eens de vragen goed lezen…

Nadat alle leerlingen de klas verlaten hebben, vullen we onze stageagenda en andere stagedocumenten in, want morgen komt Dhr. Briers op bezoek en dan moeten we in orde zijn met onze documenten…

Dag 29: De tweede lesdag van onze derde lesweek (19/02/2008) februari 20, 2008

Voor het eerst in een week word ik eens niet vroeger wakker dan 7u, het is 8u30 wanneer mijn ogen geen zin meer hebben om dicht te blijven. Jammer genoeg is het geen zo’n schitterend weer als gisteren, nuja we kunnen niet altijd stralend zonneweer hebben. Zo vergeten we de temperatuur in België niet, maar blijkt dat de zon nu in België schijnt…

Ook vandaag staat er niet veel les op het programma. Klas 6A start vandaag met de test, terwijl we in klas 6C en 6D beginnen met powerpoint. Tijdens de middag verbeteren we de tests van de eerste helft van 6A. Ons positivisme van gisteren is plots terug omgeslagen in een beetje “negativisme”. Het maximum in deze groep is 7/15!!! Na de middagpauze vragen we aan de leerlingen of ze niet beter zouden opletten in plaats van voortdurend op internet te surfen of muziek te beluisteren. Gelukkig begrijpen ze de boodschap en studeren ze een uur in stilte om de test van vrijdag voor te bereiden.

De andere twee klassen, 6C en 6D, hebben we ook al voorbereid op de test. We hebben hen duidelijk gezegd dat ze wel degelijk moeten leren en dat het niet zal gaan wanneer ze niet voorbereid naar de test komen. Ik denk dat ze nu toch wel de boodschap begrepen hebben, want na de les komen er nog een aantal leerlingen naar ons toe om nog wat vragen te stellen over de cursus.

’s Avonds zitten we wat in de kamer te praten en vullen we nog wat lesvoorbereidingen in, zodanig dat we in orde zijn met al onze “paperassen” wanneer Dhr. Briers in de loop van deze week een bezoekje komt brengen.

Dag 28: De eerste lesdag van onze derde lesweek (18/02/2008) februari 19, 2008

Ook vandaag zijn we reeds vroeg op school. Rond 8u30 draai ik de sleutel om en kunnen we het computerlokaal binnen om onze “administratie” door te nemen. Eén probleem: Administratie doen zonder elektriciteit is wat moeilijk. Gelukkig moeten we toch nog het één en het ander regelen met de directeur, dus stappen we op hem af en we vragen meteen ook om wat elektriciteit bij te kopen. Met een half uurtje vertraging kunnen we beginnen met onze “administratie”.

Omdat we tijdens de vorige lessen opgemerkt hebben dat bepaalde leerlingen toch nog niet zo vlot kunnen omgaan met Microsoft Word, geven we de leerlingen nog even de kans om hun leerstof te herhalen en eventueel bijkomende vragen te stellen. Pas in de namiddag is het ‘de namiddag van de waarheid’.

Wanneer we ’s avonds de toetsen verbeteren merken we dat heel wat leerlingen redelijk goed overweg kunnen met Word (de helft van 6B is geslaagd). We voelen ons allebei twee gelukkige mannen die in hun opzet geslaagd zijn. Omdat we de leerlingen niet met lege handen willen achterlaten hier in Rwanda, maken we nog een certificaat waarop staat dat leerling A geslaagd is voor de lessen ICT die gegeven werden door Robin en ik. Iedere klas zal volgende week tijdens zijn laatste uur een ‘proclamatie’ hebben.

Net vooraleer we het lokaal afsluiten en terug naar ‘huis’ willen stappen begint het te gieten dat het geen naam heeft. Daar hangen mijn kleren mooi aan de wasdraad… Tussen twee regenperiodes in keren we vlug terug naar huis om mijn kleren binnen te halen. Onnodige moeite blijkt. Iemand van Centre Saint André heeft mijn kleren onder het afdak gehangen. Alvast bedankt aan deze anonieme persoon!

De avond sluiten we af met het maken van onze stageopdracht RZL. Slaapwel

Dag 27: Het weekend in Butare (17/02/2008) februari 18, 2008

Om acht uur kloppen de meisjes op onze deur en komen ze binnen met hun ontbijt. Voor Robin en ik is het nog wat toekijken met kleine oogjes omdat we nog maar net wakker zijn, maar Jozefien blijkt hiervan geen last te hebben: ze is super actief! Na het overleggen van de planning trekt iedereen zijn zwembroek of bikini aan en gaan we terug naar het zwembad.

Na twee uurtjes zwemmen en genieten van de zon, houden Robin en ik het voor bekeken. We trekken richting hotel om er te douchen en om de bagage in te pakken. Na een korte wandeling naar het centrum van Butare, kopen we een busticket om terug naar huis te gaan en nemen we opnieuw plaats in hotel Ibis om er ons middagmaal te nuttigen.

Om niet de hele namiddag door te brengen in hotel Ibis, doen we nog wat inkopen in de lokale supermarkt. Zo kunnen we de tijd vooraleer we terug naar huis keren, nuttig invullen. Omdat we zwaar geladen terug naar Kabgayi moeten, nemen we om 14u30 plaats in de bus. Hoe vroeger je gaat, hoe ‘beter’ je plaats is. Gelukkig is er nog niemand in de bus en hebben we een zee van ruimte om onze bagage een plaatsje te geven.

Terug aangekomen in Kabgayi werken we nog wat aan onze lessen en wassen we de kleren van de afgelopen week. Om 21u30 kunnen we allebei met een gerust hart onze ogen sluiten… tot een troep muggen onze kamers terroriseert. De jacht op de muggen is gestart.

Dag 26: Het weekend in Butare (16/02/2008) februari 18, 2008

Als ik mijn ogen open doe zie ik een aantal zonnestralen mijn kamer verlichten. Het is prachtig weer om te gaan zwemmen! Zo vlug als ik maar kan spring ik onder de douche, trek ik mijn kleren aan en neem mijn rugzak bij me om naar Butare te reizen, want daar kunnen we samen met de meisjes genieten van een frisse duik in het zwembad.

Eens aangekomen in Butare snellen we naar de meisjes, ondertussen helpen we nog een koppel Engelsen die de weg naar het ‘busstation’ zoeken, om deze middag niet als gebakken muzungu op de menukaart van hotel Ibis te staan. Na een paar uurtjes genieten van het zomerweer, begint de lucht er stilletjes aan wat grijs uit te zien en vallen er een aantal regendruppels uit de lucht. We nemen dan maar plaats in het restaurant om er een hapje te eten. Terwijl we wachten op onze spaghetti, begint er een man spontaan te dansen (waarschijnlijk had hij teveel Primus gedronken, want zijn oogjes zaten nogal wat ver en hij nam de volledige ‘dansvloer’ in om zijn dansjes te showen aan de mensen).

Na de middagpauze schijnt de zon weer in haar volle glorie, maar Sylvie, Robin en ik trekken de stad in om er het Nationaal Museum van Rwanda te bezoeken. Het vertelt de geschiedenis van de Rwandese bevolking: hoe ze vroeger werkten, welke werktuigen ze bezaten, hoe hun huis eruit zag,… Na het bezoek aan het museum stappen we nog een aantal winkeltjes binnen om er wat souvenirs te kopen voor het thuisfront. Hopelijk heb ik plaats genoeg in de valiezen, anders zal het wat proppen worden om alles mee te krijgen naar huis.

Rond 19u schuiven we onze voeten terug onder de tafel in hotel Ibis. Ze hebben er echt overheerlijk eten. Omdat Robin en ik reuzehonger hebben nemen we een lekker uitgebreid diner en sluiten we de maaltijd af met een lekkere kop koffie.