Dag 10: De lesloze dag (31/01/2008) januari 31, 2008

Het is reeds heel vroeg wanneer onze wekker staat, we willen ongeveer om 8uur terug in school zijn. We moeten namelijk nog een aantal pc’s repareren: nieuw cd-station insteken, windows installeren, moederbord nakijken,…

Wanneer we omstreeks 8u trots de sleutel van het informaticalokaal bovenhalen en de sleutel omdraaien, merken we dat er geen elektriciteit is. Dus het wordt een les waarbij de leerlingen geen gebruik zullen maken van de computer, gelukkig hebben ze die toch niet echt nodig bij de les van vandaag. Na een half uur werken aan de computers, komt de directeur de klas binnen. Fier zoals hij is toont hij de balpen van child focus die hij van ons gekregen heeft. We vragen hem hoe het komt dat er geen elektriciteit meer is. Het blijkt dat men hier x-aantal kilowatt elektriciteit koopt en wanneer die op is, is het toveren met tal van didactische principes om toch een goeie les te kunnen geven. Hier staan we dan, straks 40 leerlingen die aan de computer willen werken, maar er is geen stroom om de computers te laten werken…

Terwijl wij bezig zijn met het herstellen van een aantal computers, zien we buiten een aantal leerlingen met een hark, een korte wagen, een borstel,… we vragen ons af wat er gebeurd. Blijkbaar is er vandaag: ‘travail communotair’. Dit wil zeggen dat de lessen voor een hele dag opgeschort worden en de leerlingen de school opknappen. Daar staan we dan mooi te koekeloeren in ons informaticalokaal, en wij ons maar afvragen waarom de leerlingen niet afkomen! Waar we normaal vandaag 3u les moesten geven, hebben we dus welgeteld 0 seconden les gegeven. We keren dus terug naar huis om wat lessen voor te bereiden en de blogs aan te vullen, want omstreeks 13u zal monsieur le préfect ons naar het stadscentrum brengen om naar Kigali te gaan. En nee hoor, deze keer is hij het niet vergeten!

13u. We staan klaar op de verzamelplaats in Gitarama om de bus te nemen naar Kigali. We hebben er geluk, de bus naar Kigali gaat juist vertrekken. Gelukkig kent de directeur de chauffeur en kunnen we nog mee. Na een rit van zo’n uur komen we aan op de plaats, anjabogogo, even buiten Kigali waar alle taxi’s en bussen samenkomen. Van daaruit nemen we een taxi naar het stadscentrum. De chauffeur wil ons geld aftroggelen, maar niet met den dezen hier:p. Hij vraag eerst 3000 FRW, maar we kunnen mee voor 1700. Onderweg zegt hij tegen ons dat een taxichauffeur niet meer dan 2000 FRW mag vragen om naar het stadscentrum te rijden, ja maar hij vroeg wel 3000 hé!

Na het omwisselen van wat geld en wat inkopen te doen, stappen we terug de bus op naar Kigali. Ditmaal in een veel kleiner busje, zo’n busje zou je bij ons nooit meer zien rijden! We zitten er met zo’n 15 mensen in, te weten dat wij vroeger in onze straat ook zo’n busje hadden (cfr. De familie Vanheede (1992), en daar konden we met zo’n 7 mensen nog juist comfortabel zitten. Vandaag voel ik mij net een sardien in een blik tomatensaus.

De terugtocht neemt zo’n anderhalf uur in, maar met het prachtige uitzicht gaat alles veel sneller. Eenmaal terug in Gitarama doen we de laatste kilometers naar Centre St. André te voet. We voelen er ons net de president. Kinderen lopen achter ons om ‘muraho’ te zeggen en ze zwaaien ons al van kilometers ver toe. Vanavond wordt het een rustig avondje, net zoals alle andere avonden waarschijnlijk.

Dag 9: Gezegde van de dag: ‘Ooh, j’ai oublié’ (30/01/2008) januari 31, 2008

Om 7u30 spreken we af met de préfet de discipline. Hij zal ons naar Gitarama brengen waar we dan een busticketje kunnen kopen om deze namiddag naar Kigali te vertrekken. Terwijl we aan de poort van centre st. André wachten, kijken heel wat afrikaanse kindjes zeer verwonderd naar ons. Ze vinden het heel tof om voortdurend bonjour of muraho te zeggen tegen ons. Ik voel me net een pretparkattractie. Ik vraag aan Robin of we geen 100FRW kunnen vragen per keer we bonjour of muraho terugzeggen. WE ZOUDEN STINKRIJK WORDEN

8 uur. Nog steeds geen préfet de discipline te bespeuren, dus we besluiten om naar school te gaan. En raad eens wie we als eerste op school tegenkomen? Jaja, monsieur le préfet. Hij was het vergeten… met zo’n grappig afrikaans accent zegt hij: “Ooooh… j’ai oublié, mais je vais vous prendre à midi trente au gitarama”. Jaja, dat zal wel.

Vandaag hebben we slechts twee uur les, 6B en 6D. Iedere klas heeft een aantal van 40 leerlingen. Het is zwaar om 40 leerlingen in het oog te houden, maar het valt goed mee. In de twee springuren tussen de lessen zitten er zelfs 60 leerlingen in ons lokaal! We vragen ons nog steeds af hoe ze allemaal binnenkunnen.

12u30. Daar staan we opnieuw op de binnenkoer te wachten op de préfet de discipline. En raad nog eens… ook deze keer komt hij niet af. Ze zijn niet te betrouwen die leerkrachten :p. Uit pure ellende keren we dus maar te voet terug naar huis en trekken we er onze ‘kojte bjoek’ aan om te voet naar Gitarama te gaan. En ik die dacht dat het MAAR een kwartiertje wandelen was… na een groot uur wandelen, komen we aan in Gitarama. Ondertussen is het al veel te laat om nog naar Kigali te gaan, en besluiten we om de meest noodzakelijke boodschappen hier te doen. Dan reizen we morgen naar Kigali.

Na een wandeling van zo’n twee uur, mama lees dit goed, ik heb TWEE uur gewandeld, komen we terug thuis. Ondanks het zeer warme weer heb ik niet echt veel zin om binnen de koelte op te zoeken. Waterspelletjes spelen gaat hier wat moeilijk, dus neem ik maar m’n vuile was en begin die te wassen met een stuk zeep die we hier vinden. De waspoeder die ik van thuis meeheb, vind ik niet meer. Bij deze een oproep aan mijn mama: “Waar ligt mijn waspoeder

Na het wassen van de kleren begint onze maag wat te grollen. Een stukje stokbrood en een pot confituur doen de honger stillen. Wie dacht dat stokbrood en brood verschillend smaken, is nog nooit in Afrika geweest. Geef ons een stuk afrikaans stokbrood of een stuk brood en we kunnen gegarandeerd het verschil niet merken. Brood is hier even hard als het stokbrood, en het stokbrood smaakt naar gewoon brood. Gelukkig hebben we nog de confituur van de colruyt om wat smaak te geven aan onze broodmaaltijd. Maar nu blijkt dat de prijzen van de Colruyt in Afrika toch niet de laagste zijn. Hebben ze hier ook zo’n rood nummer om op te bellen wanneer je een product vindt die goedkoper aangeboden wordt in een andere winkel?

Na het bekijken van onze financiën en het checken van de mails is het opnieuw tijd om een eind te maken aan dit verhaal.

Dag 8: Gedachte van de dag: ‘Waar blijven ze ?’ (29/01/2008) januari 30, 2008

Onze eerste lesdag begint op een redelijk uur. Omstreeks 8u staat de wekker en stappen we in onze kleren om onze eerste les te geven. We beslissen om wat vroeger naar school te gaan om de kapotte computers te repareren.

Om negen uur komen we aan op school. Het is zoeken naar een leerkracht die geen les heeft, want we hebben namelijk de sleutel nodig om het informaticalokaal te kunnen openen. Eénmaal de sleutel bemachtigd te hebben, beginnen we met repareren van de computers. Alles valt al bij al wel nog goed mee, op een aantal computers moeten we enkel windows en office installeren en de boel is geklaard. Andere pc’s vertonen grotere mankementen: voeding die niet werkt, scherms die kapot zijn,… deze problemen kunnen we jammer genoeg niet oplossen.

Om toch niet helemaal in slaap te vallen, besluiten we om te kijken voor een internetaansluiting in de klas. En ja hoor, vanaf vandaag hebben we internet op een aantal computers met een veel snellere verbinding dan in ons logement. Dus beslissen we vanaf vandaag om iedere dag wat vroeger naar school te komen om mails te lezen, onze weblog aan te vullen, foto’s up te loaden,…

11u40. Het is zover, zowat 40 leerlingen (jaja 40!!!) stappen het informaticalokaal binnen. Om met ons wit velleke toch niet helemaal uit de boot te vallen, begin ik de les met een aantal woordjes kinyarwanda die ik tot nu toe al ken, nl. Muraho (goeiedag) en Amakuro (alles goed). Het is toch wel even aanpassen om les te geven in het Frans, maar met m’n assistent Robin, iedere les wisselen we van lesgever en assistent, kan ik mij nog goed uit de slag trekken. Ongeveer om 12u30 geeft een leerling het signaal voor het middagmaal, de Rwandeese bel is een oude remschijf waar hard op geklopt wordt.

14u. Normaal gezien beginnen de lessen opnieuw, maar geen leerlingen te zien. 14u10: nog steeds geen leerlingen te bespeuren. 14u20: We beginnen ons wat zorgen te maken. Willen de studenten geen les meer van ons ? Uiteindelijk besluiten we een kijkje te nemen op de speelplaats. Daar vinden we le prefet de discipline, hij zegt tegen ons dat we ‘ons boeltje mogen pakken en naar huis mogen’. Neenee, we worden niet buitengegooid op de school. Vrijdag komt een belangrijk persoon uit het onderwijs een bezoekje brengen aan Kabgayi, en de directeur wil dat alles er kraaknet uitziet. Daarom worden alle lessen in de namiddag afgesloten. Daar staan we dus met onze voorbereiding voor de laatste drie lesuren.

Omdat het al wat laat is stappen we op ons gemak naar huis en wassen we wat kleren en kruipen we in ons bed om een dutje te doen. Vanavond nog een hapje eten in het plaatselijke restaurant en dan nog even op internet om de blog aan te passen.

De foto’s zijn er! januari 29, 2008

Hallo iedereen

 Na een weekje wachten zijn de foto’s eindelijk upgeload. Je kunt ze terugvinden op de pagina ‘Foto’s’. 

Dag 7: Quote van de dag: Ce sont des filles avec des barbes januari 28, 2008

Ik had nooit gedacht dat ik in Rwanda nog vroeger zou moeten opstaan dan thuis! Het onderwijs in Rwanda begint al om 7u30! Het is gewoon om af te zien!

Precies om 7u30 wacht de chauffeur van de directeur ons op op de parking van Centre Saint AndrÈ, met naast hem de directeur. De directeur leidt ons vandaag rond in z’n school. We maken er kennis met de leerlingen, zo’n 160 leerlingen die allemaal in hun laatste jaar onderwijzer zitten. Nadat alle leerlingen het volkslied luidskeels gezongen hebben, stelt de directeur ons voor aan de leerlingen met de volgende zin: Ce sont des filles avec des barbes! Hij had informatie gekregen waarin stond dat er twee meisjes naar zijn school zouden komen. Pech, het zijn twee jongens geworden :p.

Na de korte voorstelling aan de leerlingen, krijgen we een kijkje in alle lokalen van de school. Het allerbelangrijkste voor ons is natuurlijk het informaticalokaal. En oei oei oei, we zien dat het niet goed is. Er is nog veel werk vooraleer alle pc’s goed zullen werken.

Wanneer de rondleiding afgelopen is, gaan we terug naar onze kamer om er andere kleren aan te trekken en schoenen om een korte wandeling te maken. Eén opmerking hierbij†: Schat, je zegt misschien dat het zwaar is om in de blakende zon de bergop te gaan in Barcelona, maar dan ben je zeker hier nog niet geweest! Rwanda heet niet voor niets ‘Le pays des mille collines (= het land van de duizend heuvels). Overal waar we wandelen hebben we een adembenemd zicht, foto’s hiervan volgen. Maar het enige wat ons wat tegensteekt, zijn de kleine kinderen die ons overal volgen met dat ene zinnetje Frans die ze kennen: Donne moi de l’argent!

Dag 6: Kigali – Kibuye (27/01/2008) januari 28, 2008

Het is al laat wanneer we uit ons bed stappen. Omstreeks twaalf uur word ik wakker met de zonnestralen in m’n kamer. Hoe kan je een dag nog beter beginnen†?

Na een lekkere, zelfgemaakte spaghetti, voor de derde keer op rij, is het tijd om onze valiezen te pakken, want om 15u komt monsieur le directeur ons ophalen.

Het is nog maar 14u30 wanneer Charles, onze gardien, want de directeur est arrivé. Na een korte kennismaking is het tijd om de bagage in te laden en te vertrekken richting Kabgayi.

Na een uur rijden, dat gepaard gaat met een gidsbeurt door de directeur Edouard, komen we aan in Centre Saint AndrÈ, onze logeerplaats. Je ziet, als er ons iets overkomt is er nog steeds de heilige AndrÈ om ons te beschermen†:d.

Eenmaal onze valiezen achtergelaten te hebben neemt de directeur ons mee naar Kabgayi en toont ons de winkel, het postkantoor, de bakkerij,… en wat niet vergeten mag worden… de bars! Edouard trakteert ons zelfs op een lekkere frisse Mudzigg. Hij neemt een primus, volgens hem is dat minder sterk dan een Mudzigg, ik wist niet dat 0,5% alcohol een wereld van verschil maakte.

Rond een uur of zes brengt de directeur ons naar huis en kunnen we ons in onze kamer installeren.

Dag 5: Kigali (26/01/2008) januari 28, 2008

Na een goede nachtrust en een verkwikkende douche schuiven we onze beentjes onder de tafel in de guesthouse van de meisjes. Het is geen zo’n uitgebreid ontbijt als gisteren, maar een boterham met choco smaakt evenzeer.

 

Door het slechte weer kunnen we niets in openlucht bezoeken. We nemen dus maar een taxi naar het Kigali Memorial Center, een museum die het verhaal van de genocide (1994) visueel voorstelt. Wanneer we binnen zijn, worden we alle vier triestig door het zien van de talrijke beelden. Veel zin om iets te zeggen tegen elkaar hebben we niet, we vinden zelfs geen woorden voor wat we allemaal te zien krijgen. Als we langs de talrijke kinderslachtoffers passeren, moeten we onze emoties bedwingen. Zeker wanneer we het volgend bericht lezen: Age: nine months, Cause of death: Smashed against a wall!

 

Als laatste passeren we langs een foto van Guy Verhofstadt, jaja die kennen ze hier ook, waarbij het zegt dat België veel te laat gereageerd heeft op de genocide. Maar ja, excuses komen altijd te laat. Denk maar aan het liedje ‘It’s too late to apologize’ van Justin Timberlake of Timberland.

 

Na het bezoek aan het memorial center trekken we naar de plaats waar in 1994 tien Belgische militairen geÎxecuteerd werden. Bij het zien van deze plaats word je toch wel even stil.

 

Om de dag niet volledig in mineur af te sluiten zetten we nog een stapje in het Rwandese uitgaansleven. En wees gerust, de Rwandezen kennen iets van uitgaan!

Dag 4: Gisenyi (25/01/2008) januari 25, 2008

Het gezegde: ‘de ochtendstond heeft goud in de mond’, is alleszins niet bij ons van toepassing. Wanneer omstreeks 06u een troep soldaten al luid zingend en marcherend ons hotel voorbijpasseren, trekken we ons laken ver over ons en blijven nog even liggen in het warme bed.

7u30. Opnieuw word ik gewekt, deze keer door de grappige tune van Robin zijn alarm. Omdat ik toch niet echt meer kan slapen, kies ook ik ervoor om op te staan en mijn blik te richten tot het kivumeer. Mensen wat een zicht! De Caraïben zijn er niets bij! Niet alleen het zicht is de moeite waard, maar ook ons ontbijt. Koffie, toast, omelet, pannekoeken, brood, confituur en fruit. Het kon net allemaal op onze tafel, we moesten wel dicht bij elkaar zitten, anders kon al het eten niet op de tafel. De koffiepot hebben we zelfs op het balkon moeten plaatsen. Ook hiervan volgen nog een aantal foto’s.

Wanneer we na een verkwikkende douche, en de dagelijkse sleur om de malariapil niet te vergeten, klaar staan om te vertrekken, belt Katrien mij op om te zeggen dat ze een pneu crevée heeft (en geen pneu crevette, zoals ik dacht). Katrien raadt ons aan om een boottochtje te maken op het kivumeer, en dat is meer dan de moeite waard. De tocht op het water kost zo’n 10000 FRW (=12,5 EUR), ben je met vier of ben je met twintig, de prijs blijft hetzelfde.

Na het aantrekken van de reddingsvest, start de motor om ons naar onvergetelijke plekken te leiden. Eén van die plekjes is een warmwaterbron aan de overzijde van hotel ‘Le Paradis’. Wanneer we op het eilandje aankomen probeert een man ons de weg te belemmeren, hij hoopt geld te krijgen om de warmwaterbron te bezichtigen. Gelukkig hebben we het hulpje van het hotel mee die ons beschermt en die zich totaal niets aantrekt van de roepende man.

Aan ieder verhaal komt een eind, en zo ook aan ons verhaal op het kivumeer. Katrien stuurt echter een berichtje om te zeggen dat ze ons komt halen om een tweede school te bezoeken. Deze maal is het een school die drie jaar geleden gekozen heeft om haar onderwijsvisie totaal te vernieuwen. Mede door de steun van de VVOB is het vandaag dé voorbeeldschool voor alle Rwandese scholen. Net als in Kidago worden we ook in deze school vriendelijk onthaald door monsieur le directeur, en krijgen we de kans om alle hoekjes en kantjes van de school te bekijken. We vinden het alle vier zo jammer dat we in deze school geen stage kunnen lopen…

Na de rondleiding nodigt de directeur ons uit op een drankje in Gisenyi zelf. Het valt ons direct op dat de mensen hier de tijd nemen voor hun bezoekers. Zelfs de ict-coördinator en de secretaresse laten graag hun werk liggen om met ons mee te gaan. Maar ook aan dit bezoek komt jammer genoeg een eind. Na twee verschillende scholen bezocht te hebben, is het vanaf maandag aan ons om les te geven.

Nu gaan we nog eens goed genieten van het leven in Kigali, want zondag vertrekken we naar onze nieuwe bestemming.

Dag 3: Ruhengeri – Gisenyi (24/01/2008) januari 25, 2008

Na een ontspannende dag gisteren, is het vanmorgen toch wel vroeg opstaan. Om 06u30 staat de wekker. We hebben namelijk een afspraak met Katrien, een Belgische medewerkster van de VVOB, zij brengt ons naar een school in Kidago, niet zo ver van Musanze, huidige naam voor Ruhengeri, op zo’n 15km van de Ugandese grens.

 

Na zo’n drie uur rijden komen we aan op het schooltje in Kidago. Het is een school die tot vorig jaar op de rand van de afgrond stond. Vandaag is het, dankzij de steun van de VVOB en ook door eigen initiatieven, een school die toch wel een behoorlijke infrastructuur heeft en okaats biedt voor zo’n 800 leerlingen, verdeeld over 20 klassen. 

 

Wanneer we uit de auto stappen, worden we vriendelijk onthaald door de adjunct-directeur, Msr Donna (= de vrijgevige in het Kyarwanda). Hij brengt ons naar de directeur, Msr Bonavonture. Na een kort verwelkomingswoordje, die gepaard gaat met het slaan van de klokken om 12u, die lachwekkend onthaald wordt door ons vieren), krijgen we een rondleiding doorheen de school en wisselen we heel wat informatie uit over het onderwijssysteem in België. Het grootste verschil met het Belgisch onderwijs is de discipline van de leerlingen. Leerlingen staan er recht voor de directeur, antwoorden in koor, halen geen streken uit terwijl de leerkracht zijn rug naar het bord keert,… Waar is de tijd dat leerkrachten in het Belgisch onderwijs rustig les konden geven zonder dat de leerlingen allerlei streken uithalen.

 

Na het ‘inspecteren’ van een aantal Rwandese klassen, trekken we naar Gisenyi, op zo’n kilometer van de Congolese grens en een prachtig ’stadje’ aan het kivumeer. Op weg naar onze verblijfplaats maken we kennis met het échte Afrikaanse leven. Kleine huisjes, armoede, prachtig uitgestrekte velden,… Het tegenovergestelde van wat we in België hebben.

 

Als we omstreeks 16u15 aankomen in hotel ‘Le Paradis’, en geloof me, het is z’n naam waard!, worden we heel vriendelijk onthaald door madame Odette, blijkbaar een kennis van Katrien die ons al de hele dag begeleidt. Met Katrien bij ons krijgen we de eer om onze kamers zelf te kiezen, uiteraard kiezen we voor de meest luxueuze kamers, met een prachtig zicht op het Kivumeer. Wie wil meegenieten van dit avontuur, kan binnenkort de foto’s bekijken op deze weblog.

Dag 3: Ruhengeri – Gisenyi (24/01/2008) januari 25, 2008

Na een ontspannende dag gisteren, is het vanmorgen toch wel vroeg opstaan. Om 06u30 staat de wekker. We hebben namelijk een afspraak met Katrien, een Belgische medewerkster van de VVOB, zij brengt ons naar een school in Kidago, niet zo ver van Musanze, huidige naam voor Ruhengeri, op zo’n 15km van de Ugandese grens.

 

Na zo’n drie uur rijden komen we aan op het schooltje in Kidago. Het is een school die tot vorig jaar op de rand van de afgrond stond. Vandaag is het, dankzij de steun van de VVOB en ook door eigen initiatieven, een school die toch wel een behoorlijke infrastructuur heeft en okaats biedt voor zo’n 800 leerlingen, verdeeld over 20 klassen. 

 

Wanneer we uit de auto stappen, worden we vriendelijk onthaald door de adjunct-directeur, Msr Donna (= de vrijgevige in het Kyarwanda). Hij brengt ons naar de directeur, Msr Bonavonture. Na een kort verwelkomingswoordje, die gepaard gaat met het slaan van de klokken om 12u, die lachwekkend onthaald wordt door ons vieren), krijgen we een rondleiding doorheen de school en wisselen we heel wat informatie uit over het onderwijssysteem in België. Het grootste verschil met het Belgisch onderwijs is de discipline van de leerlingen. Leerlingen staan er recht voor de directeur, antwoorden in koor, halen geen streken uit terwijl de leerkracht zijn rug naar het bord keert,… Waar is de tijd dat leerkrachten in het Belgisch onderwijs rustig les konden geven zonder dat de leerlingen allerlei streken uithalen.

 

Na het ‘inspecteren’ van een aantal Rwandese klassen, trekken we naar Gisenyi, op zo’n kilometer van de Congolese grens en een prachtig ’stadje’ aan het kivumeer. Op weg naar onze verblijfplaats maken we kennis met het échte Afrikaanse leven. Kleine huisjes, armoede, prachtig uitgestrekte velden,… Het tegenovergestelde van wat we in België hebben.

 

Als we omstreeks 16u15 aankomen in hotel ‘Le Paradis’, en geloof me, het is z’n naam waard!, worden we heel vriendelijk onthaald door madame Odette, blijkbaar een kennis van Katrien die ons al de hele dag begeleidt. Met Katrien bij ons krijgen we de eer om onze kamers zelf te kiezen, uiteraard kiezen we voor de meest luxueuze kamers, met een prachtig zicht op het Kivumeer. Wie wil meegenieten van dit avontuur, kan binnenkort de foto’s bekijken op deze weblog.