De ochtend verloopt wat stressy. Vorige week hebben de mensen van Centre St. André ons vertelt dat we vandaag terug naar een tweepersoonskamer kunnen verhuizen. (Nu kan ik Robin opnieuw lastigvallen met mijn kattegejank). Als we in de receptie aankomen blijkt dat onze kamer dubbelgeboekt is. Wij moeten nu maar wachten tot zondag om te verhuizen, omdat de mensen van Centre St. André niet gezien hebben dat de kamer al geboekt was…
Als we op school toekomen wordt alles piekfijn in orde gemaakt voor het bezoek van Rudy Briers. Het is al van gisteren dat de mensen hier bezig zijn en steeds vragen wanneer onze leerkracht hier toekomt. Wij zeggen dan steeds dat hij morgen (vrijdag dus) om 10u30 toekomt op de school. En ja hoor, om 10u30 rijdt Sigurd, met naast hem dhr. Briers, het binnenplein van de school op. Samen met een aantal leerkrachten staat de directeur klaar om beide ‘blanken’ te verwelkomen in de school. Na een kort gesprek met de directeur, wonen de beide heren een les bij van ons. En zoals verwacht staan de leerlingen met grote ogen te staren wanneer ze zien dat er nog twee muzungu’s in de klas zitten.
Na de les worden we door Sigurd uitgenodigd om samen iets te eten in Gitarama. Gelukkig is de directeur mee en geeft het niets dat we een half uur te laat terug op school aankomen. De leerlingen die normaal dit uur les hebben staan al ongeduldig aan de deur te wachten (in België zou je dit NOOOOOIT tegenkomen, daar is het groot feest wanneer een leerkracht niet afkomt). De test die normaal vandaag gepland stond, wordt verschoven naar maandag, zo hebben de leerlingen wat meer tijd om de test te maken.
Na de resterende lesuren trekken we terug naar Centre St. André waar we onze rugzak maken en afspreken met Francis, de leerkracht Engels, om de auto op te halen om morgen naar Akagera te rijden. Met een uurtje vertraging, we wachten nog op de meisjes om naar Kigali te kunnen vertrekken, start Apolinair (neenee, niet Apolinaris) de auto en voert hij ons naar Kigali om daar de nacht door te brengen. Na het zoeken van een slaapplaats en contact op te nemen met dhr. Briers om af te spreken om te gaan eten, voert Apolinair ons naar ’Chez Robert’, (twee straten verder van waar wij slapen, nutteloos benzineverbruik dus…) waar we voor €7,00 kunnen aanschuiven aan een buffet met 20 schotels, de ene schotel wordt al beter geaccepteerd door de darmen dan de andere. ’s Nachts heb ik echt het gevoel dat mijn darmen plots een luchtballon geworden zijn… Gelukkig is de nacht niet zo heel lang (om 5u staat de wekker) en kan ik toch nog genieten van drie uurtjes rustig slapen…
