05u00. Zowel Robins als mijn wekker gaan gelijktijdig af, dit wil dus wel degelijk zeggen dat het 5 uur is en het tijd is om op te staan. Na het bezoek aan de badkamer nemen we plaats aan tafel waar de koffie en het (beschimmelde) brood reeds klaar staat. Na een korte maaltijd, wat wil je met alleen beschimmeld brood, nemen we allemaal plaats in de jeep van Apolinair en pikken we nog vlug dhr. Briers op vooraleer we naar het Akagera National Park rijden.
Na twee uur rijden komen we aan in het Akagera National Park. Met een stralende zon en een temperatuur van zo’n 25° (8u ‘s morgens) kan onze dag al niet meer stuk. Na allerlei formaliteiten ingevuld te hebben, neemt onze gids plaats in de auto en zijn we klaar om aan ons avontuur doorheen het 2500km² park te beginnen.
We hoeven niet zo heel lang te wachten vooraleer we het eerste dier zien. Na 100meter zien we in de verte al een zebra, die mooi in de lens kijkt om foto’s te nemen. De andere dieren laten wat op zich wachten, maar wij hebben geduld genoeg. En ja hoor, na een kwartier rijden zien we voor ons een dier die met kop en staart boven alles uit steekt, uiteraard een giraf. Het is ongeloofelijk hoe mooi die dieren zijn. De chauffeur laat ons allemaal uitstappen waardoor we prachtige foto’s hebben van en bij de giraffen. Soms denken we dat ze poseren om op de foto te staan, maar blijkbaar is het om te kijken wat wij van plan zijn om te doen. Maar het is echt ADEMBENEMEND hoe dicht je kunt komen bij zo’n dier. Op een bepaald moment staan wij op zo’n 15m afstand van de dieren, dichter kunnen (en mogen) we niet komen. Na het bezoeken van de impala’s (een hertensoort) en de buffels, komen we terug aan de receptie waar we water halen voor de auto. Ook de auto weet van de warmte. Ondertussen is de temperatuur buiten gestegen tot zo’n 30°C en het is nog maar 10u ‘s morgens…
Nadat ook de auto zijn dorst gelest heeft, trekken we de wijde wereld van de ‘gevaarlijke’ dieren in. Op een tocht van zo’n 5u komen we wat nijlpaarden tegen (die liever in het water blijven zitten dan goeiendag te komen zeggen), ook een hele troep zebra’s (die telkens mooi in de lens kijken, waardoor we fantastische foto’s hebben) staan graag even stil om door ons bewonderd te worden. Daarnaast komen we ook nog een aantal hertensoorten tegen: impala’s en tobi’s. Ook rijden we door een aantal gebieden waar apen langs de kant ons toekijken, waar ook slangen zitten (mamba’s en cobra’s) en waar we grote troepen antilopen tegen komen. Robin maakt het grapje: “Ik ben ook antilopen”.
Na zeven uur hebben we het park van Zuid naar Noord doorkruist en is het voor ons stilletjes aan tijd dat we even uit de auto zijn, want onze benen en knieën beginnen wat pijn te doen. Gelukkig heeft Arnout, een Nederlander die Jozefien leren kennen heeft in Butare, het fantastische idee om even te stoppen om iets te drinken in een bar. Na een verkwikkende Müdzigg is het opnieuw tijd om de auto in te stappen en richting hotel te rijden, waar we nu (na het weekend dus) waarschijnlijk nooit meer binnen mogen. Die lastige blanken toch…
